سیمین بهبهانی

                                                                                 سیمین بهبهانی

کاش من هم، همچو یاران، عشق یاری داشتم
خاطری می خواستم یا خواستاری داشتم
تا کشد زیبا رخی بر چهره ام دستی ز مهر،
کاش، چون ایینه، بر صورت غباری داشتم
ای که گفتی انتظار از مرگ جانفرساتر است!
کاش جان می دادم اما انتظاری داشتم.
شاخه ی عمرم نشد پر گل که چیند دوستی
لاجرم از بهر دشمن کاش خاری داشتم
خسته و آزرده ام، از خود گریزم نیست، کاش
حالت از خود گریزِ چشمه ساری داشتم.
نغمه ی سر داده در کوهم، به خود برگشته ام
که به سوی غیر خود راه فراری داشتم،
محنت و رنج خزان این گونه جانفرسا نبود
گر نشاطی در دل از عیش بهاری داشتم
تکیه کردم بر محبت، همچو نیلوفر بر آب
اعتبار از پایه ی بی اعتباری داشتم
پای بند کس نبودم، پای بندم کس نبود
چون نسیم از گلشن گیتی گذاری داشتم
آه، سیمین! حاصلم زین سوختن افسرده است
همچو اخگر دولت ناپایداری داشتم!...

                                                                                          سیمین بهبهانی

اگر دستی کسی سوی من آرد
 گریزم از وی و دستش نگیرم
به چشمم بنگرد گر چشم شوخی
سیاه و دلکش و مستش نگیرم
به رویم گر لبی شیرین بخندد
 به خود گویم که : این دام فریب است
 خدایا حال من دانی که داند ؟
 نگون بختی که در شهری غریب است
 گهی عقل اید و رندانه گوید
 که : با آن سرکشی ها رام گشتی
گذشت زندگی درمان خامی ست
متین و پخته و آرام گشتی
ز خود پرسم به زاری گاه و بی گاه
 که : از این پختگی حاصل چه دارم ؟
به جز نفرت به جز سردی به جز یأس
ز یاران عاقبت در دل چه دارم ؟
مرا بهتر نبود آن زندگانی
که هر شب به امیدی دل ببندم ؟
 سحرگه با دو چشم گریه آلود
بر آن رؤیای بی حاصل بخندم ؟
مرا بهتر نبود آن زندگانی
که هر کس خنده زد گویم صفا داشت ؟
مرا بهتر نبود آن زندگانی
که هر کس یار شد گویم وفا داشت ؟
 مرا آن سادگی ها ، چون ز کف رفت ؟
کجا شد آن دل خوش باور من ؟
چه شد آن اشک ها کز جور یاران
 فرو می ریخت ، از چشم تر من ؟
چه شد آن دل تپیدن های بیگاه
ز شوق خنده یی ، حرفی ، نگاهی ... ؟
چرا دیگر مرا آشفتگی نیست
 ز تاب گردش چشم سیاهی ؟
خداوندا شبی همراز من گفت
 که : نیک و بد در این دنیا قیاسی ست
 دلم خون شد ز بی دردی خدایا
 چو می نالم ،‌ مگو از ناسپاسی ست
 اگر دردی در این دنیا نباشد
کسی را لذت شادی عیان نیست
 چه حاصل دارم از این زندگانی
که گر غم نیست شادی هم در آن نیست

                                                                                             سیمین بهبهانی

ای رفته ز دل ، رفته ز بر ، رفته ز خاطر
بر من منگر تاب نگاه تو ندارم
بر من منگر زانکه به جز تلخی اندوه
در خاطر از آن چشم سیاه تو ندارم
 ای رفته ز دل ، راست بگو !‌ بهر چه امشب
 با خاطره ها آمدهای باز به سویم؟
گر آمده ای از پی آن دلبر دلخواه
من او نیم او مرده و من سایه ی اویم
من او نیم آخر دل من سرد و سیاه است
 او در دل سودازده از عشق شرر داشت
او در همه جا با همه کس در همه احوال
سودای تو را ای بت بی مهر !‌ به سر داشت
من او نیم این دیده ی من گنگ و خموش است
 در دیده ی او آن همه گفتار ، نهان بود
 وان عشق غم آلوده در آن نرگس شبرنگ
مرموزتر از تیرگی ی شامگهان بود
 من او نیم آری ، لب من این لب بی رنگ
دیری ست که با خنده یی از عشق تو نشکفت
اما به لب او همه دم خنده ی جان بخش
مهتاب صفت بر گل شبنم زده می خفت
بر من منگر ، تاب نگاه تو ندارم
 آن کس که تو می خواهیش از من به خدا مرد
 او در تن من بود و ، ندانم که به ناگاه
 چون دید و چها کرد و کجا رفت و چرا مرد
من گور ویم ، گور ویم ، بر تن گرمش
افسردگی و سردی ی کافور نهادم
او مرده و در سینه ی من ،‌ این دل بی مهر
سنگی ست که من بر سر آن گور نهادم

                                                                                      سیمین بهبهانی

شبان گاهان لب دریاچه میرفتم و می گفتم به خود او یک شب آنجا دیده خواهد شد.

نمی دانم کجا بودیم که من در نیلی چشمان او او در کبودی رود شعر من

شبی آمد ولیکن دیر وقت آمد. نه فانوسی نه مهتابی هوا بس تیره بود و دامن دریاچه پر توفان

ولی دردا چه تقدیری من او را باز هم نشناختم زیرا که شب تاریک بود و موج نیرومند

از آن سو قصه ی تلخیست ای افسوس ای اندوه او را موجها بردند!

شب چو در بستم و مست از می نابش کردم          ماه اگر حلقه به در کوفت جوابش کردم

دیدی آن ترک ختا دشمن جان بود مرا           گر چه عمری  به خطا دوست خطابش کردم

منزل مردم بیگانه چو شد خانه ی چشم                      آنقدر گریه نمودم که خرابش کردم

شرح داغ دل پروانه چو گفتم با شمع                         آتشی در دلش افکندم و آبش کردم

غرق خون بود و نمی مرد ز حسرت فرهاد       خواندم افسانه ی شیرین و به خوابش کردم

دل که خونابه ی غم بود و گر گوشه ی درد                  بر سر آتش جور تو کبابش کردم

زندگی کردن من مردن تدریجی بود                      آنچه جان کند تنم  عمر حسابش کردم

شنیدم که چون قوی زیبا بمیرد                          فریبنده زاد و فریبا بمیرد

شب مرگ تنها نشیند به موجی                  رود گوشه ای دور و تنها بمیرد

در آن گوشه چندان غزل خواند آن شب           که خود در میان غزلها بمیرد

گروهی بر آنند که این مرغ شیدا                    کجا عاشقی کرد  آنجا بمیرد

شب مرگ از بیم آنجا شتابد                      که از مرگ غافل شود تا بمیرد

چو روزی زآغوش دریا بر آمد                   شبی هم در آغوش دریا بمیرد

تو دریای من هستی آغوش وا کن          که می خواهد این غوی زیبا بمیرد

گفتی که :

            چون خورشید زنم سوی تو پر

                                              چون ماه شبی می کشم از پنجره سر!

اندوه که :

           خورشید شدی تنگ غروب

                                              افسوس که مهتاب شدی وقت سحر!

برف می بارد به روی خار و خارسنگ          آنک آنک کلبه ای روشن!

قصه می گوید برای بچه های خود عمو نوروز:     زندگی زیباست!

گفته و نا گفته ای بس نکته ها کاینجاست.

آسمان باز        آفتاب زر         باغهای گل         دشتهای بی در و پیکر

سر برون آوردن گل از درون برف

تاب نرم رقص ماهی در بلور آب          بوی عطر خاک باران خورده در کهسار

خواب گندمزارها از چشمه ی مهتاب

آمدن             رفتن                عشق ورزیدن                در غم انسان نشستن

پا به پای شادمانی های مردم پای کوبیدن

کار کردن                               کار کردن                                  آرمیدن

چشم انداز های بیابان های خشک و تشنه را دیدن

جرعه ای از سبوی تازه ی آب پاک خوردن      گوسفندان را سحرگاهان به سوی کوه راندن

هم نفس با بلبلان کوهی آواره خواندن                          در تله افتاده آهو بچگان را شیر دادن

نیمروز خستگی را در پناه دره ماندن

گاه گاهی

زیر سقف این سفالین بامهای مه گرفته           قصه های در هم غم را ز نم نم های باران شنیدن

بی تکان گهواره ی رنگین کمان را                                                 در کنار بام دیدن

یا شبی برفی      پیش آتشها نشستن            دل به روئیا های دامنگیر و گرم شعله بستن...

آری آری زندگی زیباست               زندگی آتشگهی دیرنده پا برجاست

گر بیفروزیش رقص شعله اش در هر کران پیداست

ورنه خاموش است و خاموشی گناه ماست.

زندگانی شعله میخواهد !

صدا در داد عمو نوروز :                                   شعله ها را هیمه باید روشنی افروز.

ای نسیم رهگذر به ما بگو

این جوانه های باغ زندگی

این شکوفه های عشق

از سموم وحشی کدام شوره زار رفته رفته خار میشوند؟

این کبوتران برج دوستی

از غبار جادوی کدام کهکشان

گرگهای هار میشوند؟

پیرزن ایستاده بود توی صف. جوان خوش تیپ پرسید :مادر ! آخرین نفر شمایید؟!

     پیر زن در حالی که عینک ته استکانی اش را روی بینی جا بجا میکرد گفت:آره مادر جون!

     بعد پسر پشت سر پیر زن توی صف ایستاد ... وهمین مکالمه ی کوتاه بود که باعث شد پسرک شروع کند به حرف زدن ... واتفاقا چه حرف های قشنگی هم میزد .

وقتی که گفت از بچگی دوست داشته یک مادر بزرگ داشته باشد دیگر اشک توی چشمای پیر زن جمع شد . بعد بلورهای محرمانه کم کم صورتش را خیس کرد . یک لحظه فکر کرد اگر اجاقش کور نبود لابد الان عزیزی هم سن و سال همین پسر داشت . توی همین فکر ها بود که شاطر با صدایی خراشیده و کشدار داد زد : پخت آخره ها

((پخت آخر)) یعنی آنهایی که انتهای صف ایستاده اند بی خیال نان شوند.

     پیر زن شروع کرد به صلوات فرستادن ... صف چقدر کند جلو میرفت . یاد حاج آقا افتاد که الان حتما دست به سیاه وسفید نزده و نشسته کنار سفره تا مونسش با نان داغ از راه برسد .

     پیرزن به پیشخوان که رسید و شاطر را با 4 قرص نان در دست دید که به سمتش می آید دیگرخیالش راحت شد . پیرزن تا آمد دویست تومانی مچاله را بگذارد توی دست شاطر دید نانی در کار نیست. شاطر انگار به سنگینی التماس این جور نگاه ها عادت داشت. خیلی راحت گفت : تمام شد مادر جان... تمام!

     بعد آرام با وسواسی عجیب درب پیشخوان را بست. پیرزن بغضش گرفته بود .

     پسرک خوش تیپ نان به دست سر پیچ کوچه گم شد...

غریبه نمیدونم تو کی هستی

غریبه تو سکوتمو شکستی

کبوتر وار در باغ سکوتم

از این شاخه به اون شاخه نشستی

از غصه نترسیدی

برام زدی و رقصیدی

از غصه دلم خون بود

برام خوندی و خندیدی

تو باغ سکوت من

برام هزار تا گل دادی

از غصه رهام کردی

گفتی دیگه آزادی

از دنیا دلم خون بود

که اون چشم تو پیدا شد

همون دنیای بی ارزش

برام یک دفعه دنیا شد

تو رنگ صدات جونه

پر از دوا و درمونه

آهنگشو می شناسم

دلم همیشه می خو نه

·                     یکدیگر را دوست بدارید اما از عشق زنجیر مسازید :

·                     بگذارید عشق همچون دریایی مواج میان ساحل های جانتان در تموج واهتزاز باشد.

·                     جامهای یکدیگر را پر کنید اما هر دو از یک نان تناول مکنید.

·                     به شادمانی با هم بر قصید و آواز بخوانید اما بگذارید هر یک برای خود تنها باشید.

·                     همچون سیم های عود که هر یک در مقام خود تنهاست اما همه با هم به یک آهنگ مترنمند.

·                     دلهایتان را به هم بسپارید اما به اسارت یکدیگر ندهید.

·                     در کنار هم بایستید اما نه بسیار نزدیک :

·                     از آنکه ستونهای معبد به جدایی بار بهتر کشند

·                     و بلوط  و سرو در سایه ی هم به کمال رویش نرسند.

·                    

·                     قرار بود دیگر زنش نپرسد حقوقت را کی میدن تا دعوایشان نشود .

·                     غروب بود که یک قایق کاغذی برای پسرش ساخت .  بعد روی آن

·                     فرش ماشینی که جهاز همسرش بود انداخت .

·                      پسرک گفت : این قایق آب میخواهد. بابا خندید  .  بعد مرد رفت و

·                     از توی جیبش یک جعبه ی کوچک و سفید بیرون آورد .

·                     ... بیا  ! روز کارگر بود     هدیه گرفتم  !

·                     زن خندید .  چشمهایش پر از شوق شد...

·                     یک ساعت بعد دو کیلو گوشت  و کمی خوار و بار خریدند .

·                     مرد به همسرش گفت: قیمتش همین بود . زن مدام تکرار می کرد :

·                     سکه خوب موقعی رسید .

·                     پسرک هنوز به فکر قایق  و فرش بی رودخانه بود...

                                                                                 کامران نجف زاده

   من ندانستم از اول که تو بی مهر و وفایی    عهد نا بستن بهتر از ان که ببندی و نپایی 

     دوستان عیب کنندم که چرا دل به تو دادم     باید این به تو گفتن که چنین خوب چرایی

      گفته بودم چو بیایی غم دل با تو بگویم    چه بگویم که غم از دل برود چون تو بیایی...

گرت به فر جوانی امیدواری هاست               جهان پیر تو را نا امید گرداند

گر از دمیدن موی سپید بر سر خلق               زمانه آیت پیری پدید گرداند

دریغ و درد که مویی نماند بر سر من         که روزگار به پیری سپید گرداند